Abros - Leczenie pijawkami

Kiedyś

   Historia leczenia pijawkami ma ponad 2000 lat. Najstarsza wzmianka o pijawkach w piśmiennictwie znajduje się w Biblijnej Księdze Przysłów (rozdział 30, wiersz 15), która datowana jest na V w p. n. e. Natomiast ślady leczenia pijawkami znajdowano już na arabskich freskach oraz egipskich hieroglifach. Jedno z najstarszych dzieł poświęconych leczeniu pijawkami DE HIRUDINIBUS Galena – datowane jest na 130-200 r n.e. Autor zapewnia w nim, że pijawki stosował już Hipokrates. Pijawki zachwalało również wielu greckich i rzymskich lekarzy np. Celsus, Dioscorides, Pliniusz, Areteaus, Oribasius.

   Duży rozkwit leczenia pijawkami nastąpił w średniowieczu. Ojciec nowożytnej medycyny, Paracelsus, zalecał stawianie pijawek przy żółtaczce. Apogeum popularności pijawki osiagnęły w romantyzmie – w 1827 r. W samej Francji zużyto ich około 33 milionów, a w 1832 r. sam import wyniósł ponad 57 milionów.

   Rozkwit farmacji usunął pijawki na bok, ale ze względu na kryzys gospodarczy ponownie zyskały na znaczeniu w XX-leciu międzywojennym oraz podczas wojny. W Polsce używane były w szpitalach i aptekach jeszcze w latach 70. XX wieku.

Dzisiaj
 

    Powrót pijawek do lecznictwa zapoczątkowala publikacja M. Derganc i F. Zdravi w brytyjskim Journal of Plastic Surgery w 1960 roku. W latach 80. zostały ponownie wprowadzone do leczenia we Francji. Obecnie używane są na całym świecie w chirurgii plastycznej po operacji rzyszycia palców, uszu itp. W 2004 roku amerykański odpowiednik ministerstwa zdrowia (Food and Drug Administration) uznał oficjalnie pijawki do stosowania w lecznictwie na terenie Stanów Zjednoczonych.
 

Opis pochodzi z książki "Hirudoterapia – Tom I – Podstawy leczenia pijawkami" wydanej przez Fundację Rozwoju Hirudoterapii.